Het was een doordeweekse avond. Mijn dochter was bijna twee jaar en mijn schoonouders waren op bezoek. "Laat eens die video zien van haar eerste stapjes," zei mijn schoonmoeder. Simpel verzoek. Logische vraag.
Twintig minuten later had ik hem nog steeds niet gevonden.
Ik had gezocht in mijn camera-app. In iCloud. In Google Photos. In drie WhatsApp-groepen. Ik wist dat de video ergens bestond — ik had hem zelf gemaakt, op een dinsdag in december, in de woonkamer. Maar waar hij precies zat? Ik had geen idee. Uiteindelijk vond ik hem terug in een WhatsApp-bericht dat ik naar mijn moeder had gestuurd. Verstopt tussen tientallen andere berichtjes.
Mijn schoonouders keken de video. Iedereen lachte. Maar iets bleef hangen bij mij.
De herinneringen van mijn dochter waren overal — en nergens
Dat moment liet me nadenken. De herinneringen van mijn dochter — haar eerste glimlach, haar eerste woordje, de dag dat ze voor het eerst zelf haar schoen uitdeed en trots keek — ze stonden verspreid over minstens zes plekken. WhatsApp-groepen met familie. Mijn eigen camera-rol. iCloud. Google Photos. Een paar videobestanden op mijn laptop. En ergens in een doos lag er nog een schriftje dat we in het ziekenhuis hadden gekregen om bij te houden.
Geen van die plekken was een geheugen. Het waren opslagplaatsen. Chaos met goede bedoelingen.
Ik realiseerde me dat als mijn telefoon ooit kapot ging — of als ik over tien jaar aan mijn dochter wilde laten zien hoe ze was als peuter — ik serieus in de problemen zat.
Ik zocht een oplossing — en vond niets dat klopte
Ik begon te zoeken. Er moest toch iets bestaan. Een app specifiek voor het bijhouden van herinneringen van je kind, privé, overzichtelijk, en geschikt voor Nederlandse gezinnen.
Ik vond Tinybeans. Een Amerikaanse app, gebruikt door miljoenen ouders. Ik installeerde het, klikte rond, en voelde meteen dat het niet klopte. De taal was Engels. De interface voelde gemaakt voor een Amerikaans gezinsmodel. Grootouders moesten een account aanmaken om foto's te kunnen zien. En ergens in de voorwaarden stond dat de data op Amerikaanse servers stond.
Ik probeerde nog een paar andere apps. Baby Diaries. Lifecake. Allemaal Engels, allemaal Amerikaans of Brits, allemaal gebouwd voor een andere context dan de Nederlandse.
Er was gewoon niets in het Nederlands. Niets dat aanvoelde als van ons.
Dus begon ik het zelf te bouwen
Ik ben ontwikkelaar van beroep. Dat maakt het makkelijker om te zeggen "dan doe ik het zelf" — maar het maakt het niet minder ambitieus. Toch begon ik.
Mijn eerste vraag aan mezelf: wat zou ik willen dat de app kan? Ik schreef het op:
- Een tijdlijn van foto's en video's, per kind, chronologisch
- Mijlpalen bijhouden — eerste stapje, eerste woordje, eerste schooldag
- Grootouders kunnen meekijken zonder dat ze een account hoeven aan te maken
- Co-ouders kunnen samen bijdragen, ook als ze niet meer samen zijn
- Een tijdcapsule: een brief die mijn dochter pas op haar 18e kan lezen
- Alles op Europese servers, geen dataverzameling voor advertenties
Die lijst is precies wat Ouderliefde geworden is.
Wat ik bouwde — en waarom elke feature er is
De fototijdlijn was het startpunt. Alle herinneringen op één plek, in volgorde van tijd, makkelijk terug te vinden. Niet in een camera-app zonder verhaal, maar in een omgeving die speciaal voor dit doel gebouwd is.
De mijlpalen kwamen daarna. Ik merkte dat ik het bijzonder vond om precies vast te leggen wanneer iets voor het eerst gebeurde. Niet als prestatielijst, maar als herinnering. Over tien jaar wil ik kunnen teruglezen wanneer ze voor het eerst "papa" zei.
Grootouders zonder account was een bewuste keuze. Mijn ouders zijn niet technisch onderlegd. Ze hadden al moeite met WhatsApp. Ik wilde niet dat ze een nieuw platform moesten leren. Via Ouderliefde kun je een beveiligde deellink genereren — ze klikken erop en zien direct de tijdlijn. Geen account, geen wachtwoord, geen gedoe.
Co-ouder support zit er in omdat ik weet dat veel gezinnen niet het standaard plaatje zijn. Gescheiden ouders, nieuw samengestelde gezinnen — de herinneringen van een kind horen bij beide ouders. Beide ouders kunnen foto's toevoegen en alles staat samen op één tijdlijn.
De tijdcapsule brief is misschien het meest persoonlijke onderdeel. Je schrijft een brief aan je kind die pas zichtbaar wordt op een zelfgekozen datum — de 18e verjaardag, de eerste schooldag, wanneer je maar wil. Ik schreef mijn eerste tijdcapsule brief de nacht nadat ik de feature af had. Die avond besefte ik pas echt waarom ik dit aan het bouwen was.
Waar Ouderliefde nu staat
De app is live op ouderliefde.app. Je kunt hem vandaag al gebruiken.
Ik zoek nu 20 betatesters: Nederlandse ouders die de app drie maanden uitproberen in ruil voor eerlijke feedback. Wat werkt goed? Wat ontbreekt? Wat snap je niet meteen? Die input gebruik ik om de app beter te maken voor alle ouders die daarna komen.
Als betratester krijg je drie maanden Premium gratis — dat is normaal €7,99 per maand, dus €23,97 waarde. Je betaalt niets. In ruil: één feedbackformulier per maand (5 minuten) en eerlijk gebruik van de app.
Als dit verhaal je herkent — als jij ook al twintig minuten hebt gezocht naar een video van je kind — dan is dit voor jou gebouwd.